Dimetokaina (DMC)
Nazwy: Dimetokaina, DMC, larokaina, 3-(dietyloamino)-2,2-dimetylopropylo 4-aminobenzoesan
Wzór chemiczny: C16H26N2O2
Masa molowa: 278.396 g·mol−1
Gęstość: 1,0±0,1 g/cm3 (przewidywane)
Temperatura topnienia: 48–51 °C (118–124 °F) (eksperymentalna)
Temperatura wrzenia: 334–403 °C (633–757 °F) przy ciśnieniu 760 mmHg
![[Obrazek: Dimethocaine-structure-svg.png]](https://i.ibb.co/N2PHwFtm/Dimethocaine-structure-svg.png)
Dimetokaina (DMC) to środek pobudzający, środek znieczulający miejscowo i stymulant, który przypomina w działaniu kokainę, choć jest mniej silny. Niektórzy użytkownicy zgłaszają działanie uspokajające przy wyższych lub częstszych dawkach. Dimetokaina, znana również jako DMC lub larokaina, to związek o działaniu stymulującym. Działanie to przypomina działanie kokainy, choć dimetokaina wydaje się być mniej silna. Podobnie jak kokaina, dimetokaina uzależnia ze względu na stymulację układu nagrody w mózgu. Jednak w niektórych krajach dimetokaina jest legalnym substytutem kokainy, a nawet jest wymieniona przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) w kategorii „syntetyczne pochodne kokainy”. Struktura dimetokainy, będącej estrem kwasu 4-aminobenzoesowego, przypomina strukturę prokainy. W temperaturze pokojowej występuje ona w postaci białego proszku. Substancja jest sprzedawana w prochu w postaci chlorowodorku (HCl) i w formie wolnej zasady (freebase) do palenia lub wapowania. Substancja działa prawdopodobnie jako inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy (DRI) i to jest mechanizm działania.
Historia: Dimetokaina została pierwotnie zsyntetyzowana przez szwajcarski koncern farmaceutyczny Hoffmann-La Roche w 1930 roku. Była sprzedawana pod nazwą handlową larocaine. W latach 30. XX wieku dimetokaina zyskała popularność w Stanach Zjednoczonych jako środek miejscowo znieczulający. Podobnie jak kokaina i prokaina, była stosowana w chirurgii, głównie w stomatologii, okulistyce i otolaryngologii. Jednak w latach 40. XX wieku została wycofana z rynku ze względu na działanie psychoaktywne i ryzyko uzależnienia. Obecnie dimetokaina jest nadużywana ze względu na te właściwości psychoaktywne. Jest sprzedawana jako substytut kokainy, aby ominąć przepisy prawne. W czerwcu 2010 roku, gdy testowano produkt sprzedawany online w Wielkiej Brytanii, reklamowany jako dimetokaina, stwierdzono, że jest to mieszanka kofeiny i lidokainy, a brak jakiegokolwiek dopaminergicznego składnika stymulującego w takich mieszankach może tłumaczyć ograniczone efekty rekreacyjne zgłaszane przez wielu użytkowników. Inne przetestowane próbki wykazały jednak obecność prawdziwej dimetokainy, a jeden markowy produkt „sól do kąpieli”, zawierający głównie dimetokainę jako substancję czynną, był szczególnie podatny na nadużywanie przez osoby przyjmujące narkotyki dożylnie w Irlandii.
Farmakodynamika: Dimetokaina i strukturalnie pokrewne środki znieczulające miejscowo, takie jak kokaina i prokaina, hamują wychwyt dopaminy (DA) poprzez blokowanie transporterów dopaminy (DAT). Transporter dopaminy kontroluje dynamikę neuroprzekaźnika dopaminy. Ten neuroprzekaźnik kontroluje wiele funkcji, w tym ruch, funkcje poznawcze i nastrój. Narkotyki takie jak kokaina i dimetokaina wywołują nadmiar dopaminy poprzez hamowanie transporterów dopaminy, wywołując w ten sposób efekt euforyczny. Oprócz hamowania wychwytu dopaminy, wykazano również, że dimetokaina hamuje wiązanie CFT, innego inhibitora wychwytu dopaminy. Te właściwości hamujące są odpowiedzialne za stymulujące działanie dimetokainy na ośrodkowy układ nerwowy. Zarówno pomiary in vivo, jak i in vitro aktywności transportera dopaminy wykazały, że dimetokaina jest silnym i skutecznym inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy. Efekty te obserwowano głównie w jądrze półleżącym, regionie podstawy przodomózgowia. Porównanie potencjału farmakologicznego różnych środków znieczulających miejscowo wykazało następującą kolejność działania:
kokaina > dimetokaina > tetrakaina > prokaina > chloroprokaina
Co więcej, wykazano, że podanie dimetokainy w dawkach nietoksycznych prowadzi do reakcji przeciwbólowych u myszy. Sugeruje się, że reakcje te są przynajmniej częściowo spowodowane działaniem dimetokainy na ośrodkowy układ nerwowy. Zaobserwowano, że upośledzenie pamięci obserwowane u myszy po podaniu dimetokainy jest wynikiem mechanizmu działania niezwiązanego ze znieczuleniem.
Farmakokinetyka: Po wdychaniu dimetokaina zaczyna działać w ciągu 10–30 minut, osiągając największe efekty po 60–120 minutach, a po 4–6 godzinach następuje okres działania z „efektami ubocznymi”. Do efektów ubocznych zalicza się zmęczenie i lekkie upośledzenie funkcji poznawczych.
Metabolizm: Dokładne szlaki metaboliczne dimetokainy nie zostały zbadane, ale różne metabolity zostały przebadane u szczurów. Po podaniu dimetokainy, różne metabolity zostały znalezione i zidentyfikowane w ich moczu. Z powodu tych metabolitów można było postulować różne szlaki metaboliczne. Główne reakcje fazy I to hydroliza estru, deetylowanie, hydroksylacja układu aromatycznego lub kombinacja tych trzech. Główne reakcje fazy II to N-acetylacja, glukuronidacja i kombinacja obu. Różne izoenzymy cytochromu P450 biorą udział w początkowych etapach metabolizmu człowieka. N-acetylacja jest katalizowana przez izoenzym NAT2.
Skuteczność i działania niepożądane: Podobnie jak kokaina, dimetokaina hamuje wychwyt dopaminy w mózgu poprzez zakłócanie transportu dopaminy. Siła działania tych związków jest związana z ich powinowactwem do transporterów dopaminy i ich zdolnością do hamowania wychwytu dopaminy. W badaniach na małpach powinowactwo dimetokainy do transporterów dopaminy jest mniejsze niż kokainy, podczas gdy siła działania dimetokainy w hamowaniu wychwytu zwrotnego dopaminy jest podobna. Oznacza to, że do uzyskania podobnej reakcji potrzebna jest większa dawka dimetokainy. Maksymalne działanie wystąpiło w ciągu 10 do 20 minut po wstrzyknięciu i spadło do poziomu wyjściowego w ciągu godziny. Dimetokaina jest często nadużywana jako legalny substytut kokainy. Lek podaje się dożylnie lub donosowo, ponieważ połknięcie prowadziłoby do szybkiej hydrolizy. Jego pozytywne efekty to euforia, pobudzenie, zwiększona rozmowność i poprawa nastroju. Jednakże, ponieważ lek działa podobnie do kokainy, ma porównywalne negatywne skutki uboczne. Do skutków ubocznych tych należą: tachykardia, trudności w oddychaniu, ból w klatce piersiowej, zwężenie naczyń krwionośnych, bezsenność, paranoja i lęk. Dimetokaina prawdopodobnie powoduje większe problemy zdrowotne niż kokaina. Wynika to z faktu, że aby wywołać to samo euforyczne uczucie, należy podać więcej dimetokainy, co skutkuje większym ryzykiem wystąpienia negatywnych skutków.
Toksyczność: Wiadomo, że kokaina i inne środki znieczulające miejscowo i jednoczesne stymulanty powodują bezpośrednią i nie tylko pośrednią kardiotoksyczność poprzez blokowanie kanałów sodowych, co daje efekt znieczulujący miejscowo i jednoczesną stymulację. Nie opublikowano jednak żadnych doniesień o tych samych efektach kardiotoksyczności związanych z dimetokainą. Przeprowadzono niewiele badań dotyczących toksyczności dimetokainy u ludzi, dlatego też dokładne dawki śmiertelne lub farmakologiczne są nieznane. W teście labiryntu krzyżowego u myszy stwierdzono toksyczny wpływ zaburzeń pamięci.
Status prawny: Szwedzka agencja zdrowia publicznego zasugerowała 25 września 2019 r. zaklasyfikowanie dimetokainy jako substancji niebezpiecznej, ale do tej pory tego nie zrobiła. W większości krajów europejskich, w tym w Polsce dimetokaina jest obecnie prawdopodobnie legalna. W Wielkiej Brytanii, Niemczech, Szwecji i Rumunii substancja jest obecnie nielegalna.
Droga podania: doustnie, donosowo, waporyzacja, palenie lub dożylnie
Dawkowanie: Dimetokaina jest około 3 razy słabsza niż meprylkaina, więc dawkowanie powinna wynieść około 15-75 mg.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Dimethocaine
Substancja jest obecnie dostępna na rynku i można ją kupić. Substancja występuje na rynku w postaci prochu w postaci chlorowodorku (HCl) i w formie wolnej zasady (freebase) do palenia lub wapowania. Można ją dostać u juklisa.
Wzór chemiczny: C16H26N2O2
Masa molowa: 278.396 g·mol−1
Gęstość: 1,0±0,1 g/cm3 (przewidywane)
Temperatura topnienia: 48–51 °C (118–124 °F) (eksperymentalna)
Temperatura wrzenia: 334–403 °C (633–757 °F) przy ciśnieniu 760 mmHg
Dimetokaina (DMC) to środek pobudzający, środek znieczulający miejscowo i stymulant, który przypomina w działaniu kokainę, choć jest mniej silny. Niektórzy użytkownicy zgłaszają działanie uspokajające przy wyższych lub częstszych dawkach. Dimetokaina, znana również jako DMC lub larokaina, to związek o działaniu stymulującym. Działanie to przypomina działanie kokainy, choć dimetokaina wydaje się być mniej silna. Podobnie jak kokaina, dimetokaina uzależnia ze względu na stymulację układu nagrody w mózgu. Jednak w niektórych krajach dimetokaina jest legalnym substytutem kokainy, a nawet jest wymieniona przez Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) w kategorii „syntetyczne pochodne kokainy”. Struktura dimetokainy, będącej estrem kwasu 4-aminobenzoesowego, przypomina strukturę prokainy. W temperaturze pokojowej występuje ona w postaci białego proszku. Substancja jest sprzedawana w prochu w postaci chlorowodorku (HCl) i w formie wolnej zasady (freebase) do palenia lub wapowania. Substancja działa prawdopodobnie jako inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy (DRI) i to jest mechanizm działania.
Historia: Dimetokaina została pierwotnie zsyntetyzowana przez szwajcarski koncern farmaceutyczny Hoffmann-La Roche w 1930 roku. Była sprzedawana pod nazwą handlową larocaine. W latach 30. XX wieku dimetokaina zyskała popularność w Stanach Zjednoczonych jako środek miejscowo znieczulający. Podobnie jak kokaina i prokaina, była stosowana w chirurgii, głównie w stomatologii, okulistyce i otolaryngologii. Jednak w latach 40. XX wieku została wycofana z rynku ze względu na działanie psychoaktywne i ryzyko uzależnienia. Obecnie dimetokaina jest nadużywana ze względu na te właściwości psychoaktywne. Jest sprzedawana jako substytut kokainy, aby ominąć przepisy prawne. W czerwcu 2010 roku, gdy testowano produkt sprzedawany online w Wielkiej Brytanii, reklamowany jako dimetokaina, stwierdzono, że jest to mieszanka kofeiny i lidokainy, a brak jakiegokolwiek dopaminergicznego składnika stymulującego w takich mieszankach może tłumaczyć ograniczone efekty rekreacyjne zgłaszane przez wielu użytkowników. Inne przetestowane próbki wykazały jednak obecność prawdziwej dimetokainy, a jeden markowy produkt „sól do kąpieli”, zawierający głównie dimetokainę jako substancję czynną, był szczególnie podatny na nadużywanie przez osoby przyjmujące narkotyki dożylnie w Irlandii.
Farmakodynamika: Dimetokaina i strukturalnie pokrewne środki znieczulające miejscowo, takie jak kokaina i prokaina, hamują wychwyt dopaminy (DA) poprzez blokowanie transporterów dopaminy (DAT). Transporter dopaminy kontroluje dynamikę neuroprzekaźnika dopaminy. Ten neuroprzekaźnik kontroluje wiele funkcji, w tym ruch, funkcje poznawcze i nastrój. Narkotyki takie jak kokaina i dimetokaina wywołują nadmiar dopaminy poprzez hamowanie transporterów dopaminy, wywołując w ten sposób efekt euforyczny. Oprócz hamowania wychwytu dopaminy, wykazano również, że dimetokaina hamuje wiązanie CFT, innego inhibitora wychwytu dopaminy. Te właściwości hamujące są odpowiedzialne za stymulujące działanie dimetokainy na ośrodkowy układ nerwowy. Zarówno pomiary in vivo, jak i in vitro aktywności transportera dopaminy wykazały, że dimetokaina jest silnym i skutecznym inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy. Efekty te obserwowano głównie w jądrze półleżącym, regionie podstawy przodomózgowia. Porównanie potencjału farmakologicznego różnych środków znieczulających miejscowo wykazało następującą kolejność działania:
kokaina > dimetokaina > tetrakaina > prokaina > chloroprokaina
Co więcej, wykazano, że podanie dimetokainy w dawkach nietoksycznych prowadzi do reakcji przeciwbólowych u myszy. Sugeruje się, że reakcje te są przynajmniej częściowo spowodowane działaniem dimetokainy na ośrodkowy układ nerwowy. Zaobserwowano, że upośledzenie pamięci obserwowane u myszy po podaniu dimetokainy jest wynikiem mechanizmu działania niezwiązanego ze znieczuleniem.
Farmakokinetyka: Po wdychaniu dimetokaina zaczyna działać w ciągu 10–30 minut, osiągając największe efekty po 60–120 minutach, a po 4–6 godzinach następuje okres działania z „efektami ubocznymi”. Do efektów ubocznych zalicza się zmęczenie i lekkie upośledzenie funkcji poznawczych.
Metabolizm: Dokładne szlaki metaboliczne dimetokainy nie zostały zbadane, ale różne metabolity zostały przebadane u szczurów. Po podaniu dimetokainy, różne metabolity zostały znalezione i zidentyfikowane w ich moczu. Z powodu tych metabolitów można było postulować różne szlaki metaboliczne. Główne reakcje fazy I to hydroliza estru, deetylowanie, hydroksylacja układu aromatycznego lub kombinacja tych trzech. Główne reakcje fazy II to N-acetylacja, glukuronidacja i kombinacja obu. Różne izoenzymy cytochromu P450 biorą udział w początkowych etapach metabolizmu człowieka. N-acetylacja jest katalizowana przez izoenzym NAT2.
Skuteczność i działania niepożądane: Podobnie jak kokaina, dimetokaina hamuje wychwyt dopaminy w mózgu poprzez zakłócanie transportu dopaminy. Siła działania tych związków jest związana z ich powinowactwem do transporterów dopaminy i ich zdolnością do hamowania wychwytu dopaminy. W badaniach na małpach powinowactwo dimetokainy do transporterów dopaminy jest mniejsze niż kokainy, podczas gdy siła działania dimetokainy w hamowaniu wychwytu zwrotnego dopaminy jest podobna. Oznacza to, że do uzyskania podobnej reakcji potrzebna jest większa dawka dimetokainy. Maksymalne działanie wystąpiło w ciągu 10 do 20 minut po wstrzyknięciu i spadło do poziomu wyjściowego w ciągu godziny. Dimetokaina jest często nadużywana jako legalny substytut kokainy. Lek podaje się dożylnie lub donosowo, ponieważ połknięcie prowadziłoby do szybkiej hydrolizy. Jego pozytywne efekty to euforia, pobudzenie, zwiększona rozmowność i poprawa nastroju. Jednakże, ponieważ lek działa podobnie do kokainy, ma porównywalne negatywne skutki uboczne. Do skutków ubocznych tych należą: tachykardia, trudności w oddychaniu, ból w klatce piersiowej, zwężenie naczyń krwionośnych, bezsenność, paranoja i lęk. Dimetokaina prawdopodobnie powoduje większe problemy zdrowotne niż kokaina. Wynika to z faktu, że aby wywołać to samo euforyczne uczucie, należy podać więcej dimetokainy, co skutkuje większym ryzykiem wystąpienia negatywnych skutków.
Toksyczność: Wiadomo, że kokaina i inne środki znieczulające miejscowo i jednoczesne stymulanty powodują bezpośrednią i nie tylko pośrednią kardiotoksyczność poprzez blokowanie kanałów sodowych, co daje efekt znieczulujący miejscowo i jednoczesną stymulację. Nie opublikowano jednak żadnych doniesień o tych samych efektach kardiotoksyczności związanych z dimetokainą. Przeprowadzono niewiele badań dotyczących toksyczności dimetokainy u ludzi, dlatego też dokładne dawki śmiertelne lub farmakologiczne są nieznane. W teście labiryntu krzyżowego u myszy stwierdzono toksyczny wpływ zaburzeń pamięci.
Status prawny: Szwedzka agencja zdrowia publicznego zasugerowała 25 września 2019 r. zaklasyfikowanie dimetokainy jako substancji niebezpiecznej, ale do tej pory tego nie zrobiła. W większości krajów europejskich, w tym w Polsce dimetokaina jest obecnie prawdopodobnie legalna. W Wielkiej Brytanii, Niemczech, Szwecji i Rumunii substancja jest obecnie nielegalna.
Droga podania: doustnie, donosowo, waporyzacja, palenie lub dożylnie
Dawkowanie: Dimetokaina jest około 3 razy słabsza niż meprylkaina, więc dawkowanie powinna wynieść około 15-75 mg.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Dimethocaine
Substancja jest obecnie dostępna na rynku i można ją kupić. Substancja występuje na rynku w postaci prochu w postaci chlorowodorku (HCl) i w formie wolnej zasady (freebase) do palenia lub wapowania. Można ją dostać u juklisa.
