Yopp lub Anadenanthera peregrina to drzewo pochodzące z Ameryki Południowej i Karaibów. Nasiona drzewa były używane w rytuałach leczniczych od tysięcy lat. Zawierają między innymi DMT, 5-MeO-DMT i bufoteninę, jeden z najsilniejszych halucynogenów na ziemi.

Drzewo yopo należy do rodzaju Anadenanthera. Obejmuje to również inne psychoaktywne drzewo o nazwie Cebil (Anadenanthera colubrina). Z wyglądu te dwa drzewa są bardzo podobne i często są ze sobą mylone. Nasiona Cebil zawierają również silne związki halucynogenne, z bufoteniną w najwyższych stężeniach.

Yopo jest używane jako narkotyk i sposób na nawiązanie kontaktu z bogami. Rdzenni mieszkańcy używają yopo podczas duchowych ceremonii, zwykle w postaci wdychanego proszku. W ten sposób zachodzi bardzo silne doznanie psychodeliczne.

Na przykład rdzenni mieszkańcy dorzecza Orinocco w Kolumbii i Wenezueli używają yopo w swojej kulturze, podobnie jak plemiona z Amazonii w Brazylii. Również na Karaibach, w tym w Puerto Rico.

Pierwsze opisy skutków działania Anadenanthery pochodzą z 1496 roku. Było to w okresie, gdy Europejczycy „odkryli” Amerykę i zetknęli się ze zwyczajami rdzennej ludności. Poniższy opis dotyczy Indian Taino z Hispanioli.

Krzysztof Kolumb dowiedział się, że „królowie” tych Indian zażywali tajemniczy proszek tabaki, którym się zauroczyli. Minęło co najmniej 400 lat, zanim stało się jasne, o którą fabrykę chodzi. Amerykański etnobotanik WE Safford zidentyfikował ją jako Piptadenia peregrina, obecnie poprawnie znaną jako Anadenanthera peregrina.

Brat Ramon Pane opisał skutki yopo w swoim raporcie:

Cytat:Ten proszek„ kohobby ”jest odurzającym ziołem, które jest tak silne, że użytkownicy tracą kontakt z rzeczywistością. Użytkownicy najpierw sztywnieją, potem ich kończyny rozluźniają się, a głowy opadają. Wciągają proszek do nosa przez długą kość, z jeden koniec wbija się w nozdrza, a drugi w proszek. Efekty pojawiają się bardzo szybko, od razu czują, że pomieszczenie jest odwrócone i mają kontakt z duchami.

Odkrycia archeologiczne pokazują, że yopo było używane przez ludzi od tysięcy lat. Jednym z najstarszych dowodów na użycie yopo jako duchowego narkotyku są małe lufki do tabaki wykonane z kości pumy (Felis concolor). W rurach znaleziono pozostałości DMT, jednego ze składników yopo. Ten archeologiczny dowód został znaleziony w prowincji Jujuy w Argentynie.

Z badań wynika, że pochodzi z 2130 roku pne. Oznacza to, że stosowanie yopo przez rury wydmuchowe ma ponad 4000 lat.

Również w pobliżu wybrzeża Peru znaleziono ślady fajki do tabaki, która była używana około 1200 lat przed Chrystusem.


Wykorzystanie yopo

Tradycyjnie yopo jest przetwarzane na proszek i wdmuchiwane do nozdrzy. Zwykle robi to szaman. Dmuchanie yopo jest skuteczniejsze niż wtedy, gdy jest wciągane. Poza tym dmuchanie powoduje mniej podrażnień nosa, niż gdy yopo jest wciągane.

Podobnie jak w przypadku rapé, samo wciąganie jest zgodnie z tradycją bardzo ważne, ponieważ poprzez oddech przekazuje się pewną energię.

Tradycyjnie do wciągania używa się pałeczek bambusowych. Czasami użytkownicy sami parskają yopo, używając rurki do tabaki wykonanej z ptasich kości.

Odnotowano również słabszą mieszankę sporządzoną z mielonej fasoli z drzewa yopo, którą następnie wciągnięto lub wędzono. W tym procesie efekty psychodeliczne są słabsze, ale fizyczne skutki uboczne są silniejsze.


Jak powstaje tabaka

Tradycyjnie fasola yopo jest prażona, aż wyda dźwięk „trzaskania”. Następnie ziarna są mielone na proszek i mieszane z popiołem lub kredowymi łupinkami.


Dodanie MAOI

Czasami dodawany jest MAOI w celu wzmocnienia efektów halucynogennych. MAOI jest regularnie dodawany do psychodelików, ale należy do niego podchodzić z wielką ostrożnością.

Przykładem psychodeliku w połączeniu z IMAO jest ayahuasca: łączy w sobie DMT z Banisteriopsis caapi. Ta winorośl ma właściwość hamowania MAO. Bez tego dodatku ayahuasca nie działałaby. Kiedy DMT jest przyjmowane wraz z napojem, tj. Doustnie, organizm nie jest w stanie go wchłonąć. Inhibitor MAO sprawia, że DMT działa doustnie i zapewnia silne doznanie psychodeliczne.

Oprócz Banisteriopsis caapi, inne MAOI obejmują rutę syryjską i, w mniejszym stopniu, passiflory.

Dodanie inhibitora MAO do yopo powoduje intensywniejsze doznanie, które trwa dłużej.


Podanie doustne

Yopo jest bardzo rzadko stosowane doustnie. Istnieją przypadki, w których plemiona Ameryki Południowej łączą niewielkie ilości yopo ze specjalnym piwem z kukurydzy (chichas). W małych dawkach powoduje to nieprzyjemny efekt, z wieloma nudnościami. Pierwotnie fasola była również używana jako główny składnik czystka zwanego bilca tauri. Było to używane w niektórych ceremoniach. Niektóre plemiona co miesiąc wymiotowały i pozbywały się negatywnej energii. Dużych ilości yopo nigdy nie przyjmuje się doustnie, ponieważ uważa się, że jest to niebezpieczne.

Badania pokazują, że yopo zawiera kilka aktywnych składników. Do celów duchowych używa się głównie fasoli. Dają użytkownikom potężne psychodeliczne doznania.


Składniki aktywne:

Liście: orientine, saponarentine, viterine
Kora: N-metylotryptamina, DMT, 5-metoksy-N-metylotryptamina, 5-MeO-DMT
Fasola: 5-MeO-DMT, bufotenina, tlenek bufoteniny, DMT

Co to jest bufotenina

Bufotenina to tryptamina występująca w różnych roślinach, grzybach, a także w ropuchach Bufo alvarius, stąd nazwa. Bufotenina ma bardzo podobną budowę chemiczną do serotoniny, neuroprzekaźnika. Substancja ta odgrywa bardzo ważną rolę w organizmie, związaną z różnymi funkcjami życiowymi, takimi jak nastrój, popęd seksualny i wzorzec snu.

Bufotenina jest bardzo podobna do psilocybiny, DMT i 5-MeO-DMT. W ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci przeprowadzono kilka badań klinicznych dotyczących skutków bufoteniny. Nadal istnieją kontrowersje dotyczące jego właściwości psychodelicznych. Obecnie uważa się, że bufotenina wywołuje podobne efekty do 5-MeO-DMT, chociaż jest mniej intensywne.

Eksperymenty z czystą bufoteniną dały różne wyniki, a osoby czasami doświadczały efektów wizualnych, od poruszających się linii po kolorowe plamy. Andrew Weil, znany lekarz i badacz psychedelików, przeprowadził kilka interesujących eksperymentów z bufoteniną, aby lepiej zidentyfikować jej różnorodne efekty.

Bufotenina to alkaloid, którego nazwa pochodzi od ropuchy z rodzaju Bufo. Ropucha kolorado (Bufo alvarius) i ropucha olbrzymia (Bufo marinus) wydzielają toksynę zawierającą bufoteninę. W tradycyjnej medycynie chińskiej wydzielina ta była stosowana jako lek od wieków w postaci ekstraktu zwanego ch'an su.


5-MeO-DMT

Substancja ta jest uważana za jeden z najsilniejszych halucynogenów znanych na ziemi. Odpowiada za wysoce psychodeliczne doznanie, które pojawia się po zażyciu yopo.

5-MeO-DMT występuje w drzewach z rodzaju Virola (jest spokrewniony z gałką muszkatołową) i podobnie jak bufotenina występuje m.in. w wydalinach Bufo alvarius. Najczęściej 5-Meo-DMT występuje w połączeniu z DMT. Obie są nieaktywne doustnie, ponieważ organizm używa oksydazy monoaminowej do wywołania procesu rozkładu. 5-MeO-DMT jest zwykle palone lub przyjmowane razem z inhibitorem MAO, aby uczynić go aktywnym doustnie.



Źródło: Sirius.nl