anon to gratuluję, że tak wcześnie zdałeś sobie z tego sprawę. Ja dopiero w okolicy trzydziestki zacząłem walkę o siebie. Wcześniej zawsze patrzyłem na innych, co było w chuj ciężkie. Chciałem potańczyć, a nikt nie chciał ze mną iść, więc siedziałem w domu. Chciałem iść na koncert (to jest moja największa pasja), ale nie miałem z kim - chujowo iść samemu, jak się bawić? Chciałem iść do kawiarni - będą głupio patrzyć jak sam usiądę przy stoliku. Przecież takie podejście to zwykłe niewolnictwo swoich ubzduranych lęków.
Teraz? Chcę tańczyć, to idę sam i bryluję na parkiecie jak gwiazda, w piździe mam, czy ktoś się na mnie patrzy. Koncerty? Tylko i wyłącznie sam, gdzie nikt nie będzie mi przeszkadzał w odbiorze i zabawie.
Ktoś chce chlać, a ja nie chcę? Proponuję coś innego, bo nie chcę zalewać mordy albo odmawiam spotkania.
Mam już bardzo wąskie grono bliskich osób, jestem raczej samotnikiem i introwertykiem, ale stawiam już siebie na pierwszym miejscu. Oczekiwania ludzi nie są moimi zobowiązaniami.