Nazwy: Fencyklidyna, PCP, fenylocykloheksylopiperydyna, CI-395, 1-(1-fenylocykloheksylo)piperydyna

Wzór chemiczny (sumaryczny): C17H25N

Masa molowa: 243,394 g/mol

Temperatura topnienia: 46.5 °C (115.7 °F)

Temperatura wrzenia: 136 °C (277 °F)






Fencyklidyna, PCP to organiczny związek chemiczny, substancja psychoaktywna zaliczana do dysocjantów, pochodna piperydyny. Fencyklidyna (znana również jako PCP, Angel Dust, Sherm i Sernyl) to klasyczna substancja dysocjacyjna z klasy arylocykloheksyloamin. Jest jednym z najstarszych i najbardziej znanych dysocjantów, znanym ze swojego silnego działania i reputacji uznanego „narkotyku ulicznego” (obok kokainy i heroiny). Działa poprzez blokowanie receptora NMDA.W przeszłości fencyklidyna używana była do znieczulania przedoperacyjnego, jednak ze względu na swe psychoaktywne działanie i neurotoksyczność została wycofana z lecznictwa. Fencyklidyna została zsyntetyzowana w 1956 roku w amerykańskim koncernie farmaceutycznym Parke-Davis, do stosowania jako anestetyk podawany drogą dożylną. PCP, wprowadzony na rynek w latach 50. XX wieku jako lek znieczulający, został wycofany z rynku w 1965 roku ze względu na wysoką częstotliwość halucynogennych skutków ubocznych. No ogólnie PCP miało zbyt dużo skutków ubocznych, szczególnie za dużo jak na lek, okno terapeutyczne PCP było fatalne i PCP zostało wycofane z rynku jako lek. W połowie 1967 roku pojawił się jako substancja rekreacyjna pod nazwą „Pigułka Pokoju”. Od tego czasu wiele syntetycznych pochodnych PCP (np. 3-MeO-PCP, 4-MeO-PCP, MXE) sprzedawano jako narkotyki dysocjacyjne, zarówno do celów rekreacyjnych, jak i niemedycznych. W latach 60. XX wieku zaczęła być wykorzystywana jako narkotyk. W takim użyciu jest przyjmowana w formie doustnej, dożylnie, donosowo, lub – najczęściej – przez palenie. PCP może wywoływać psychozę i manię znacznie częściej niż inne dysocjanty. Zdecydowanie odradza się stosowanie tej substancji w dużych dawkach lub przez wiele dni z rzędu. PCP znacznie częściej wywołuje psychozę i manię niż inne środki dysocjacyjne, a zatem jest potencjalnie niebezpieczny nawet w odpowiednich warunkach. Ze względu na wysoki potencjał uzależniający, ryzyko nadużywania i ryzyko wywoływania psychoz PCP jest obecnie wszędzie na świecie substancją kontrolowaną.

Chemia: PCP, czyli fencyklidyna, to syntetyczny dysocjant z klasy arylocykloheksyloamin. PCP zawiera cykloheksan, sześcioczłonowy pierścień nasycony, połączony z dwoma dodatkowymi pierścieniami w R1. Jeden z tych pierścieni to pierścień piperydynowy, azotowy pierścień sześcioczłonowy, połączony przy swojej grupie azotowej. Drugi pierścień to aromatyczny pierścień fenylowy. PCP to skrót od pierwszych liter trzech pierścieni składowych: fenyl, cykloheksan i piperydyna.

Historia i kultura: Po odkryciu w 1926 roku, PCP został opracowany jako środek znieczulający w latach 50. XX wieku, ponieważ pozwalał na uzyskanie analgezji i znieczulenia przy minimalnym hamowaniu czynności układu krążenia i oddechowego. Wprowadzono go na rynek pod nazwą Sernyl i zaczęto stosować w zabiegach chirurgicznych w 1963 roku. Był to dożylny środek znieczulający (anestetyk). W 1967 roku zaprzestano jego stosowania z powodu dysforii pooperacyjnej i halucynacji. Po 1967 roku ograniczono go do stosowania w weterynarii. Również w latach 60. XX wieku PCP zaczęto nielegalnie produkować w laboratoriach i stał się popularnym narkotykiem ulicznym w San Francisco. W latach 70. XX wieku stosowanie PCP stało się powszechne.

Nazwy potoczne: Potoczne nazwy uliczne PCP to: pigułka pokoju, anielski pył, pałeczki sherm, peeps, kryształowe jointy, paliwo rakietowe, trawa piłowa, zoom, prześcieradła i środek uspokajający dla słoni.

Działanie: Działanie farmakologiczne fencyklidyny polega na blokowaniu otwartego kanału receptora NMDA, co skutkuje silniejszą depolaryzacją neuronu. Efekty działania fencyklidyny są bardzo zróżnicowane i zależne od wielu czynników. Niewielka ilość środka może wywołać uczucie oziębłości i obojętności wobec otoczenia bądź poczucie siły i niewrażliwość. Ponadto może spowodować odrętwienie i zakłócenie mowy oraz uniemożliwić koordynację ruchów. Większe dawki mogą spowodować silną depersonalizację i konfuzję, delirium, trudności lub całkowite uniemożliwienie poruszania się.

Farmakologia: PCP działa jako antagonista receptora NMDA. Receptory NMDA umożliwiają przepływ sygnałów elektrycznych między neuronami w mózgu i rdzeniu kręgowym; aby sygnały mogły przejść, receptor musi być otwarty. Dysocjanty zamykają receptory NMDA, blokując je. To odłączenie neuronów prowadzi do utraty czucia, trudności w poruszaniu się i ostatecznie do niemal identycznego odpowiednika niesławnego „dołka K” ("k-hole"). W przeciwieństwie do ketaminy, PCP wykazuje również znaczne powinowactwo do antagonizowania receptora glutaminianu PCP2. PCP działa również jako agonista sigma-2 i łagodny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny. Został również scharakteryzowany jako silny agonista dopaminy D2, ale nie jako inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy u ludzi. Ten agonizm dopaminy D2 przyczynia się do niesławnej stymulacji, euforii i manii wywoływanej przez PCP.

Efekty działania: Do efektów subiektywnych należą utrata kontroli motorycznej, uśmierzenie bólu, halucynacje wewnętrzne, zahamowanie pamięci, myślenie koncepcyjne, euforia, silnie pobudzenie oraz depersonalizacja/dysocjacja (oddzielenie umysłu od ciała). Możliwe są też panika, silny lęk, agresja, halucynacje, psychoza i paranoja. PCP ma bardzo dużo skutków ubocznych, szczególnie przy wysokich dawkach. W przypadku zbyt wysokiego dawkowania możliwa jest ostra psychoza, wysokie ciśnienie krwi, tachykardia, działanie neurotoksyczne i inne objawy toksyczności, uszkodzenie mózgu, a w skrajnym przypadku możliwe są nawet drgawki, śpiączka i śmierć. Drogi podania obejmują doustne, palenie, wdychanie lub iniekcję. Efekty te należą do najsilniejszych i najdłużej utrzymujących się w tej klasie. Ponadto PCP wykazuje silne działanie stymulujące, które może nasilać lęk i zwiększać aktywność motoryczną. PCP ma wysoki potencjał nadużywania. Zgłaszano przypadki kompulsywnego ponownego dawkowania, a także uzależnienie psychiczne po przewlekłym stosowaniu (tj. w wysokich dawkach i przy wielokrotnym podawaniu). Ponadto, przewlekłe stosowanie wiązało się z licznymi objawami toksyczności.

Potencjał uzależnienia i nadużywania: Przewlekłe stosowanie PCP może być uważane za silnie uzależniające, z wysokim potencjałem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak psychoza. W porównaniu z innymi dysocjantami, PCP wykazuje silniejsze działanie uzależniające niż MXE, difenidyna, efenidyna i ketamina. W przypadku rozwinięcia się uzależnienia, nagłe przerwanie stosowania może skutkować głodem narkotykowym i objawami odstawiennymi. W internecie pojawiło się wiele doniesień o osobach, które stały się poważnie uzależnione od codziennego stosowania tej substancji, dlatego przed jej wypróbowaniem należy zachować szczególną ostrożność i rozważyć wszelkie możliwe działania niepożądane. Tolerancja na wiele efektów działania PCP rozwija się wraz z długotrwałym i powtarzalnym stosowaniem. W rezultacie użytkownicy muszą przyjmować coraz większe dawki, aby osiągnąć te same efekty. Następnie, zmniejszenie tolerancji o połowę zajmuje około 3-7 dni, a powrót do poziomu wyjściowego (przy braku dalszego stosowania) zajmuje 1-2 tygodnie. PCP wykazuje tolerancję krzyżową ze wszystkimi dysocjatantami, co oznacza, że po zażyciu PCP działanie wszystkich dysocjantów będzie zmniejszone.

Toksyczność i potencjalne szkody: Długotrwałe stosowanie PCP może prowadzić do epizodów psychotycznych o charakterze schizofrenii, poważnej, długotrwałej utraty pamięci, zaburzeń myślenia, depresji, utraty masy ciała, nieprawidłowości wątroby i rabdomiolizy (rozpadu mięśni szkieletowych). 
Zdecydowanie zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności i stosowanie praktyk ograniczających szkody podczas stosowania tej substancji. 

Na przykład:

• Użytkownicy powinni unikać przyjmowania leku przez wiele dni z rzędu lub uzależniania się od niego, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych.
  
• Nie należy przekraczać zalecanego zakresu dawek, ponieważ wysokie dawki mogą wywołać działania niepożądane.
  
• Użytkownicy powinni zacząć od bardzo niskich dawek i stopniowo je zwiększać. Ze względu na siłę działania substancji, najlepiej stosować dawkowanie objętościowe w postaci płynnej; większość standardowych wag miligramowych nie jest w stanie dokładnie odmierzyć dawek poniżej 10–15 mg.
  
• Kompulsywne przyjmowanie kolejnych dawek przed całkowitym wytrzeźwieniem nie jest zalecane i może skutkować przyjęciem zbyt dużej dawki.
  

Psychoza: Donoszono, że PCP powoduje psychozę i manię znacznie częściej niż inne dysocjanty, takie jak ketamina, difenidyna, DXM czy MXE. W wielu publikacjach naukowych opisano stany psychozy, manii i/lub majaczenia występujące po zażyciu umiarkowanych lub dużych dawek leku. W jednym z wstępnych badań na ludziach odnotowano, że jedna szósta pacjentów, którzy otrzymali dawki znieczulające, doświadczyła ostrej psychozy. W niektórych przypadkach ustępowanie objawów trwało nawet tydzień lub dłużej. Podobne wyniki (choć mniej dotkliwe) odnotowano w badaniach z zastosowaniem subanestetycznych dawek PCP w celu łagodzenia bólu. Ze względu na ryzyko wystąpienia psychozy nie zaleca się łączenia tej substancji z innymi substancjami, zwłaszcza stymulantami, psychodelikami lub innymi dysocjantami, takimi jak ketamina, difenidyna, MXE i DXM.

Działania neurologiczne: Niektóre badania wykazały, że podobnie jak inni antagoniści receptora NMDA, czyli podobnie jak inne dysocjanty, PCP może powodować uszkodzenie mózgu zwane zmianami Olneya u szczurów. Badania przeprowadzone na szczurach wykazały, że wysokie dawki antagonisty receptora NMDA, dizocylpiny, powodowały powstawanie odwracalnych wakuoli w niektórych obszarach mózgu szczurów. Wszystkie badania dotyczące zmian Olneya przeprowadzono wyłącznie na zwierzętach i mogą nie mieć zastosowania do ludzi. Jedno nieopublikowane badanie Franka Sharpa podobno nie wykazało żadnych uszkodzeń spowodowanych przez antagonistę receptora NMDA, czyli dysocjant ketaminę (podobny lek) w dawkach znacznie przekraczających dawki rekreacyjne, ale jego wiarygodność jest kontrowersyjna, ponieważ nigdy nie zostało opublikowane. Wykazano również, że PCP powoduje zmiany w poziomie N-acetyloasparaginianu i N-acetyloaspartyloglutaminianu w mózgu szczurów, podobne do schizofrenii, które są wykrywalne zarówno u żywych szczurów, jak i podczas sekcji zwłok tkanki mózgowej. PCP wywołuje również u ludzi objawy przypominające schizofrenię.

Wpływ na układ moczowy: Jeśli chodzi o długoterminowe skutki zdrowotne, przy wielokrotnym i nadmiernym stosowaniu przez dłuższy czas, PCP wydaje się wywoływać niemal identyczne problemy z pęcherzem i układem moczowym, jak ketamina.

• Częstomocz – Częstomocz to potrzeba opróżnienia pęcherza co kilka minut.
  
• Naglące parcie na mocz – Można je opisać jako nagłą, nieodpartą potrzebę oddania moczu.
  
• Ucisk na mocz – Jest to odczuwane jako ciągłe uczucie pełności w pęcherzu, które nie ustępuje po oddaniu moczu.
  
• Ból miednicy i pęcherza – Ból może pojawić się nagle i silnie, szczególnie gdy pęcherz napełnia się moczem.
  
• Krwiomocz – Krwiomocz to widoczna krew w moczu.
  
• Nietrzymanie moczu – Jest to niekontrolowany wyciek moczu.
  
  

Droga podania: doustnie, donosowo, dożylnie i palenie (najczęściej rekreacyjnie wybierane)

Czas działania: palenie (4-6 godzin),  doustnie (4-8 godzin), donosowo (4-6 godzin)

Dawkowanie (palenie):
Dawka progowa: 1 mg
Słabo: 2-4 mg
Powszechnie: 4-8 mg
Mocno: 8-12 mg
Bardzo mocno: 12mg+

Dawkowanie (doustnie):
Dawka progowa: 1 mg
Lekko: 3-5 mg
Powszechnie: 5-10 mg
Mocno: 10-15 mg
Bardzo mocno: 15mg+

Dawkowanie (donosowo):
Dawka progowa: 1 mg
Lekko: 2-4 mg
Powszechnie: 4-8 mg
Mocno: 8-15 mg
Bardzo mocno: 15mg+

Duże dawki (bardzo mocno) mogą powodować psychozę i manię.

Źródła:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Fencyklidyna
https://en.wikipedia.org/wiki/Phencyclidine
https://psychonautwiki.org/wiki/PCP
https://en.wikipedia.org/wiki/K-hole

Jest to bardzo retro substancja, kiedyś bardzo popularna i powszechna, dzisiaj bardzo mało znana, rzadka i zapomniana. No i może to i nawet lepiej, bo różne głupie rzeczy ludzie robili na odcinie przy tej substancji, niektóre tak głupie, że żałowali ich do końca życia. Wielu było takich, co budziło się po tygodniu za kratami i nic nie pamiętali, nie wiedzieli o co chodzi i co się dzieje, a tam się okazuje, że popełnili jakieś bardzo poważne przestępstwo typu morderstwo będąc pod wpływem PCP i nic z tego nie pamiętali. Różne takie historie były. Wiele takich różnych historii związanych z PCP było także jak kogoś to interesuje to polecam poczytać w internecie na ten temat. Jest tego dużo w internecie. Trochę jak po benzo odciny po tym potrafią być, ale te po benzo to pikuś, bo tutaj połączone jest to z psychozą i można jeszcze o wiele więcej głupich rzeczy naodwalać niż po benzo. Substancja dość nieprzewidywalna i demoniczna ogólnie jak ktoś przesadzi trochę z dawkami. Substancja to istny szatan. Przynajmniej taką ma opinię według wielu.