Barbiturany - Wątek i dyskusja ogólna
03.02.2026, 19:06
Barbiturany (barbituraty) – potoczna nazwa pochodnych kwasu barbiturowego, używanych na szeroką skalę w latach 50., 60. i 70. XX wieku jako leki nasenne, znieczulające, uspokajające, przeciwlękowe i przeciwpadaczkowe. Barbiturany to klasa leków depresyjnych, które są chemiczną pochodną kwasu barbiturowego. Barbiturany działają jako depresanty. Działają jako depresanty tak samo jak i nowsze leki - benzodiazepiny, które je potem w znacznej większości wyparły i zastąpiły jako leki w większości zastosowań medycznych. Najbardziej znane z barbituranów są barbital (Weronal), fenobarbital (Luminal) – stosowane do dzisiaj, cyklobarbital (Fanodorm) – obecnie stosowany wyłącznie w Rosji. W latach 70. XX wieku były często nadużywane w celach odurzających.Barbiturany to bardzo silne leki (silniejsze niż benzodiazepiny) hamujące ośrodkowy układ nerwowy (OUN), działające uspokajająco, przeciwlękowo, przeciwpadaczkowo, nasennie i przeciwdrgawkowo poprzez zwiększanie aktywności neuroprzekaźnika GABA. Nasilają działanie kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), co prowadzi do hiperpolaryzacji komórek nerwowych, zmniejszając ich pobudliwość. Wzmacniają aktywność neuroprzekaźnika GABA w mózgu, co prowadzi do zmniejszenia pobudliwości komórek nerwowych. Ze względu na wady – wytwarzanie tolerancji, kumulację, potencjał uzależniający i toksyczność przy przedawkowaniu (szczególnie w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami) – zdecydowana większość barbituranów została wycofana ze spisów leków w większości krajów świata. W przeciwieństwie do benzodiazepin barbiturany same w sobie i nie tylko przy mixie z innymi substancjami mogą doprowadzić do śmierci przy ich znacznym przedawkowaniu, a granica między odpowiednim działaniem, a przedawkowaniem jest dość cienka, szczególnie przy wzroście tolerancji na barbiturany. Barbiturany przy znacznym przedawkowaniu mogą prowadzić do śpiączki, depresji oddechowej i zgonu, szczególnie po zmieszaniu z alkoholem, ale jest to możliwe rzadziej też samodzielnie bez mieszania z niczym. No ogólnie spokojnie można powiedzieć, że barbiturany są tak niebezpieczne, ryzykowne i śmiertelne jak opioidy. Ryzyko jest tutaj zbliżone. Ze względu na wysoki potencjał uzależniający, silną tolerancję oraz ryzyko śmiertelnego przedawkowania, zostały w większości zastąpione przez bezpieczniejsze benzodiazepiny, a ich stosowanie ogranicza się dziś głównie do anestezjologii i leczenia padaczki. Barbiturany są skuteczne w medycynie jako leki przeciwlękowe, nasenne i przeciwdrgawkowe, ale mają duży potencjał uzależniający fizyczny i psychiczny, a także potencjał śmiertelnego przedawkowania, wśród innych możliwych działań niepożądanych. Dawka śmiertelna jest bardzo zróżnicowana w zależności od grupy leków, przy czym barbiturany o dużej mocy, takie jak pentobarbital, są potencjalnie śmiertelne w znacznie niższych dawkach niż barbiturany o niskiej mocy, takie jak butalbital. Przedawkowanie barbituranów w połączeniu z innymi depresantami ośrodkowego układu nerwowego (np. alkoholem, opioidami, benzodiazepinami) jest jeszcze bardziej niebezpieczne niż przedawkowanie samych barbituranów ze względu na addycyjne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy i układ oddechowy. W przypadku benzodiazepin, barbiturany nie tylko działają addycyjnie, ale również zwiększają powinowactwo wiązania benzodiazepin, co prowadzi do nasilenia działania benzodiazepin. (np. jeśli benzodiazepina zwiększa częstotliwość otwierania kanałów o 300%, a barbituran wydłuża czas ich otwarcia o 300%, to łączne działanie tych leków zwiększa ogólną funkcję kanałów o 900%, a nie o 600%). Nawet w warunkach szpitalnych rozwój tolerancji nadal stanowi problem, ponieważ po odstawieniu leku po rozwinięciu się uzależnienia mogą wystąpić niebezpieczne i nieprzyjemne objawy odstawienne. Tolerancja na działanie przeciwlękowe i uspokajające barbituranów rozwija się szybciej niż tolerancja na ich wpływ na mięśnie gładkie, oddychanie i tętno, co czyni je generalnie nieodpowiednimi do długotrwałego stosowania w psychiatrii. Tolerancja na działanie przeciwdrgawkowe koreluje jednak bardziej z tolerancją na efekty fizjologiczne, co oznacza, że nadal stanowią one realną opcję w długotrwałym leczeniu padaczki. Były stosowane rekreacyjnie ze względu na działanie przeciwlękowe i uspokajające, dlatego są kontrolowane w większości krajów ze względu na ryzyko związane z takim stosowaniem. Obecnie barbiturany zostały w większości w medycynie zastąpione bezpieczniejszymi benzodiazepinami.
Medycyna: Barbiturany, takie jak fenobarbital, były od dawna stosowane w medycynie jako leki przeciwlękowe i nasenne. Barbiturany o pośrednim czasie działania skracają czas zasypiania, wydłużają całkowity czas snu i skracają fazę REM. Obecnie zostały one w dużej mierze zastąpione w tym celu benzodiazepinami, ponieważ te ostatnie są mniej toksyczne w przypadku przedawkowania. Jednak barbiturany są nadal stosowane w medycynie jako leki przeciwdrgawkowe (np. fenobarbital i prymidon) oraz środki znieczulające ogólnie (np. tiopental sodowy). Z powodu wysokiego ryzyka uzależnienia fizycznego i psychicznego, tolerancji oraz toksyczności, obecnie są rzadko stosowane, głównie w anestezjologii (np. tiopental) oraz leczeniu padaczki (np. fenobarbital). Barbiturany zostały w dużej mierze zastąpione benzodiazepinami i niebenzodiazepinami („lekami Z”) w rutynowej praktyce medycznej, szczególnie w leczeniu zaburzeń lękowych i bezsenności, ze względu na znacznie niższe ryzyko przedawkowania i fakt braku istnienia antidotum na przedawkowanie barbituranów. Mimo to barbiturany są nadal stosowane w różnych celach: w znieczuleniu ogólnym, padaczce, leczeniu ostrych migren lub klasterowych bólów głowy, ostrych napięciowych bólów głowy i wielu innych celach. Obecnie ich użycie jest ograniczone do ścisłych wskazań, takich jak indukcja znieczulenia ogólnego, ciężkie przypadki bezsenności czy padaczka. Barbiturany można w większości przypadków stosować w postaci wolnego kwasu lub jako sole sodu, wapnia, potasu, magnezu, litu itp. Opracowano też sole kwasu barbiturowego na bazie kodeiny i dioniny.
Wskazania do stosowania barbituranów obejmują:
- Napady padaczkowe
- Zespół odstawienia u noworodków
- Bezsenność
- Lęk
- Wywoływanie znieczulenia
Stosowanie barbituranów jest przeciwwskazane w następujących schorzeniach:
- porfiria pstra (z powodu indukcji enzymów niezbędnych do syntezy porfirii przez barbiturany)
- astma (z powodu depresji oddechowej wywołanej przez barbiturany)
Interakcje:
Inne substancje wchodzące w interakcje z barbituranami to, np.:
- Alkohol
- Opioidy
- Benzodiazepiny
- Leki przeciwzakrzepowe
- Leki przeciwhistaminowe
- Atazanawir
- Środki antykoncepcyjne
- Boceprewir
Ostrożność:
Należy zachować ostrożność u osób stosujących:
- Leki takie jak opioidy lub benzodiazepiny
- Alkohol
Należy również zachować ostrożność u pacjentów z:
- Astmą
- Problemami z nerkami lub wątrobą
- Chorobą serca
- Zaburzeniami związanymi z używaniem substancji psychoaktywnych
- Depresją
- Myślami samobójczymi w wywiadzie
Chemia: W 1988 roku opublikowano wyniki badań syntezy i wiązania sztucznego receptora wiążącego barbiturany za pomocą sześciu komplementarnych wiązań wodorowych. Od czasu tego pierwszego artykułu zaprojektowano różne rodzaje receptorów, a także różne barbiturany i cyjanurany, nie ze względu na ich skuteczność jako leków, ale do zastosowań w chemii supramolekularnej, w koncepcji materiałów i urządzeń molekularnych. Preferowaną nazwą IUPAC związku podstawowego, kwasu barbiturowego, jest 1,3-diazynan-2,4,6-trion. Różne barbiturany mają różne podstawniki w strukturze podstawowej, głównie w pozycji 5 pierścienia. Barbital sodu i barbital były również stosowane jako bufory pH w badaniach biologicznych, np. w immunoelektroforezie lub w roztworach utrwalających.
Użycie rekreacyjne: Użytkownicy rekreacyjni zgłaszają, że barbiturany dają im uczucie odprężenia, zadowolenia i euforii . Przy wielokrotnym stosowaniu może również rozwinąć się uzależnienie fizyczne i psychiczne. Wielokrotne przyjmowanie barbituranów prowadzi do tolerancji (konieczność zwiększania dawki) i silnego uzależnienia. Często dochodzi do zażywania wielu substancji psychoaktywnych, a barbiturany są przyjmowane z innymi dostępnymi substancjami, co jest bardzo niebezpieczne i ryzykowne lub zastępowane innymi, najczęściej alkoholem. Przedawkowanie barbituranów jest bardzo niebezpieczne, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem, może prowadzić do śpiączki, depresji oddechowej i śmierci. Osoby zażywające substancje psychoaktywne preferują barbiturany krótko i średnio działające. Najczęściej stosowane to amobarbital (Amytal), pentobarbital (Nembutal) i sekobarbital (Seconal). Często stosowana jest również kombinacja amobarbitalu i sekobarbitalu (zwana Tuinal). Barbiturany krótko i średnio działające są zazwyczaj przepisywane jako środki uspokajające i nasenne. Tabletki te zaczynają działać po piętnastu do czterdziestu minutach od połknięcia, a ich działanie utrzymuje się od pięciu do sześciu godzin. Slangowe określenia barbituranów to m.in.: barb, barbi, barbie, bluebirds, dolls, wallbangers, yellows, downers, goofballs, sleepers, 'reds & blues' oraz tooties. Barbiturany w przeciwieństwie do benzodiazepin są euforyczne, o wiele bardziej euforyczne, mocno euforyczne i wywołują dużą euforię. Benzodiazepiny w przeciwieństwie do barbituranów nie są euforyczne i nie wywołują euforii. Najdłużej działające barbiturany mają okres półtrwania wynoszący jeden dzień lub dłużej, co prowadzi do bioakumulacji leku w organizmie. Terapeutyczne i rekreacyjne działanie długo działających barbituranów ustępuje znacznie szybciej, niż lek może zostać wyeliminowany, co pozwala na osiągnięcie toksycznego stężenia we krwi po wielokrotnym podaniu (nawet w dawce terapeutycznej lub przepisanej), pomimo że użytkownik odczuwa niewielkie lub żadne skutki działania osoczowego stężenia leku. Osoby spożywające alkohol lub inne środki uspokajające po ustąpieniu działania leku, ale przed jego usunięciem z organizmu, mogą doświadczyć znacznie nasilenia działania innych środków uspokajających, co może prowadzić do omdlenia, a nawet zgonu.
Skutki przyjęcia barbituranów:
- małe dawki:
Duże dawki barbituranów mogą być bardzo niebezpieczne i ryzykowne, mogą prowadzić do przedawkowania i jest to bardzo cienka linia i granica między dużą dawką, a przedawkowaniem, podobnie jak w przypadku opioidów, a przedawkowanie barbituranów (tak samo jak opioidów) może prowadzić nawet do zatrzymania oddechu (depresji oddechowej), śpiączki i śmierci. Niektóre objawy przedawkowania obejmują zazwyczaj ospałość, brak koordynacji, trudności w myśleniu, powolną mowę, błędną ocenę sytuacji, senność, płytki oddech, chwiejność, a w ciężkich przypadkach śpiączkę lub śmierć. Dawka śmiertelna barbituranów różni się znacznie w zależności od tolerancji i osoby. Dawka śmiertelna jest bardzo zmienna u różnych członków klasy, przy czym supermocne barbiturany, takie jak pentobarbital, są potencjalnie śmiertelne w znacznie niższych dawkach niż barbiturany o niskiej mocy, takie jak butalbital.
Zewnętrze oznaki użycia barbituranów przez kogoś:
Mechanizm działania: Barbiturany działają jako pozytywne allosteryczne modulatory receptorów GABA-A, a w wyższych dawkach także jako agoniści receptorów GABA-A. GABA jest głównym neuroprzekaźnikiem hamującym w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Barbiturany łączą się z podjednostką α receptorów GABA-ergicznych, ułatwiając łączenie się endogennego GABA z tymi receptorami. Jest to miejsce wiązania odrębne od samego GABA, a także odrębne od miejsca wiązania benzodiazepin. Podobnie jak benzodiazepiny, barbiturany potęgują działanie GABA na receptor GABA-A. Efektem tego działania jest otwarcie kanałów chlorkowych w błonie neuronów, co powoduje hiperpolaryzację, a w efekcie zmniejszenie ich pobudliwości na bodźce. Barbiturany otwierają kanały chlorkowe. Barbiturany otwierają kanały chlorkowe nie tylko pośrednio, ale także również bezpośrednio. Benzodiazepiny w przeciwieństwie do barbituranów nie otwierają kanałów chlorkowych. Barbiturany wpływają poza tym na przewodnictwo sodowe i wapniowe. Tłumią neurony tworu siatkowego i kory mózgowej. Nasilają wydzielanie hormonu antydiuretycznego, hamują wchłanianie sodu i glukozy w kanalikach nerkowych. Wpływają depresyjnie na układ naczynioruchowy i oddechowy. Nie mają działania przeciwbólowego ale nasilają działanie leków o takich właściwościach. Niektóre z barbituranów wykazują silne działanie przeciwdrgawkowe. Benzodiazepiny w przeciwieństwie do barbituranów tego nie robią, więc z tego powodu ich działanie bardzo mocno różni się od barbituranów. Barbiturany działają bardzo nieselektywnie i o wiele mniej selektywnie niż benzodiazepiny i globalnie tłumią OUN, czyli działają na niego depresyjnie. W przeciwieństwie do barbituranów benzodiazepiny działają depresyjnie tylko na GABA, a nie na cały OUN i nie tłumią całego OUN, a tylko GABA. Barbiturany są bardzo nieselektywne i walą po wszystkim co tylko może stłumić OUN. Barbiturany bezpośrednio aktywują GABA-A, a nie je tylko modulują jak benzodiazepiny. Oprócz tego działania GABAergicznego, barbiturany blokują również receptory AMPA i kainianowe, podtypy jonotropowego receptora glutaminianu. Glutaminian jest głównym neuroprzekaźnikiem pobudzającym w ośrodkowym układzie nerwowym. Potencjał barbituranów do hamowania receptorów GABA-A i hamowanie pobudzających receptorów glutaminowych AMPA wyjaśniają lepsze działanie depresyjne tych leków na ośrodkowy układ nerwowy w porównaniu z alternatywnymi środkami potencjalizującymi działanie GABA, takimi jak benzodiazepiny i kwinazolinony (metakwalon i jego pochodne). W wyższych stężeniach hamują one zależne od Ca2+ uwalnianie neuroprzekaźników, takich jak glutaminian, poprzez wpływ na zależne od napięcia kanały wapniowe typu P/Q. Barbiturany na siłę bezpośrednio hamują działanie ośrodkowego układu nerwowego przez zwiększenie GABA przez bezpośrednie otworzenie na siłę kanałów chlorkowych i jednoczesną blokadę receptorów glutaminiowych AMPA, a nie po prostu zwiększają i maksymalizują działanie GABA jak benzodiazepiny (agoniści receptorów gaba-a i receptorów benzodiazepinowych, w których łączą się z receptorami gaba-a, co zwiększa i maksymalizuje ich działanie), co przyczynia się w przypadku benzodiazepin do łagodniejszego, ale jednak hamowania działania ośrodkowego układu nerwowego, ale mniej inwazyjnie i nie tak na chama, jak barbiturany. Barbiturany wywołują swoje działanie farmakologiczne poprzez wydłużenie czasu otwarcia kanału jonów chlorkowych w receptorze GABA-A (farmakodynamika: zwiększa to skuteczność działania GABA), podczas gdy benzodiazepiny zwiększają częstotliwość otwierania kanału jonów chlorkowych w receptorze GABA-A (farmakodynamika: zwiększa to potencjał działania GABA). Bezpośrednie bramkowanie lub otwieranie kanału jonów chlorkowych przez barbiturany jest przyczyną zwiększonej toksyczności barbituranów w porównaniu z benzodiazepinami w przypadku przedawkowania. Co więcej, barbiturany są stosunkowo nieselektywnymi związkami, które wiążą się z całą nadrodziną kanałów jonowych bramkowanych ligandami, z których kanał receptora GABA-A jest tylko jednym z kilku przedstawicieli. Ta nadrodzina kanałów jonowych z pętlą Cys obejmuje neuronalny kanał receptora nACh, kanał receptora 5-HT3 i kanał receptora glicynowego. Jednakże, podczas gdy prądy receptora GABA-A są zwiększane przez barbiturany (i inne środki znieczulające ogólnie), kanały jonowe bramkowane ligandami, które są głównie przepuszczalne dla jonów kationowych, są blokowane przez te związki. Na przykład neuronalne kanały nAChR są blokowane przez klinicznie istotne stężenia środków znieczulających, zarówno tiopentalu, jak i pentobarbitalu. Takie odkrycia wskazują na udział (nie-GABA-ergicznych) kanałów jonowych bramkowanych ligandami, np. neuronalnego kanału nAChR, w mediacji niektórych (ubocznych) skutków działania barbituranów. To mechanizm odpowiedzialny za (łagodne do umiarkowanego) działanie znieczulające barbituranów w dużych dawkach, gdy są stosowane w stężeniach znieczulających.
Zespół abstynencyjny, tolerancja i uzależnienie: Barbiturany bardzo silnie i bardzo szybko uzależniają psychicznie i fizycznie, mają potencjał uzależniający zbliżony do opioidów, a właściwie to jeszcze większy od nich - istne piekło pod tym względem. Barbiturany powodują bardzo silną zależność fizyczną i psychiczną. Wymagają zwiększania dawek w celu uzyskania tego samego efektu co wcześniej. Przy regularnym stosowaniu rozwija się tolerancja na działanie barbituranów. Badania pokazują, że tolerancja może rozwinąć się już po jednorazowym zażyciu barbituranu. Odstawienie barbituranów powoduje bezsenność połączoną z niepokojem czy majaczeniem, czasami występują urojenia i halucynacje. Temperatura ciała wzrasta, pojawiają się drżenia mięśniowe, które mogą przerodzić się w napady drgawkowe, a nawet w ataki padaczkowe. Zbyt nagłe odstawienie barbituranów może być nawet śmiertelne podobnie jak w przypadku alkoholu etylowego, czy benzodiazepin, czyli depresantów mocno działających na receptory GABA, szczególnie GABA-A. Zespół abstynencyjny jest jeszcze silniejszy i groźniejszy niż zespół abstynencyjny od benzodiazepin i alkoholu. Oprócz tego przy ciężkim uzależnieniu i przewlekłym nadużywaniu barbituranów może dojść z czasem w organizmie do objawów przewlekłych takich jak zaburzenia neurologiczne, zaburzenia hormonalne i zespoły otępienne. Mechanizm bezpośredniego, a nie tylko pośredniego agonizmu GABA (jak benzo i alko) sprawia, że odstawienie barbituranów jest jeszcze cięższe niż odstawienie alkoholu lub benzodiazepin. Zespół abstynencyjny barbituranów jest uważany za jeden z najniebezpieczniejszych zespołów abstynencyjnych spośród wszystkich znanych grup substancji uzależniających. Podobnie jak w przypadku benzodiazepin, barbiturany o dłuższym działaniu powodują mniej nasilony zespół odstawienny niż barbiturany krótko i ultrakrótko działające. Objawy odstawienne zależą od dawki, przy czym osoby stosujące większe dawki są bardziej dotknięte niż osoby uzależnione od mniejszych dawek. Barbiturany mają silne właściwości uzależniające. Przy dłuższym stosowaniu dochodzi do uzależnienia zarówno psychicznego, jak i fizycznego. Szybki wzrost tolerancji powoduje częste zwiększanie dawki. Pełne uzależnienie pojawia się jednak dopiero po kilkumiesięcznym stosowaniu dużych dawek. Leczenie farmakologiczne odstawienia barbituranów to długotrwały proces, często polegający na zmianie leku na długo działającą benzodiazepinę (np. Valium), a następnie stopniowym odstawianiu benzodiazepin. Głód psychiczny barbituranów może w niektórych przypadkach utrzymywać się miesiącami, a nawet latami, dlatego specjaliści od uzależnień gorąco zachęcają do udziału w poradnictwie/grupach wsparcia. Pacjenci nigdy nie powinni podejmować próby odstawienia barbituranów bez konsultacji z lekarzem ze względu na wysoką śmiertelność i stosunkowo nagły początek objawów odstawiennych. Próba nagłego odstawienia może skutkować uszkodzeniami neurologicznymi z powodu ekscytotoksyczności, poważnymi obrażeniami fizycznymi podczas drgawek, a nawet śmiercią w wyniku zaburzeń rytmu serca podczas napadów padaczkowych typu grande mal, podobnie jak śmierć w wyniku majaczenia alkoholowego.
Klasyfikacja barbituranów:
Barbiturany klasyfikuje się na podstawie czasu działania.
Przykłady każdej klasy obejmują:
- barbiturany o krótkim i ultrakrótkim czasie działania – do tej grupy należą pochodne kwasu tiobarbiturowego (np. tiopental i tioamylal) oraz pochodne kwasu hydroksy-N-metylobarbiturowego (np. heksobarbital). Bardzo dobrze rozpuszczają się w tłuszczach i szybko gromadzą się w OUN. Ich krótkie działanie wynika z szybkiej dystrybucji leku do mięśni i obwodowej tkanki tłuszczowej. Działają od 30 minut do 2 godzin. Ultrakrótkodziałające i krótkodziałające barbiturany wykorzystywane są w medycynie do krótkotrwałego znieczulenia ogólnego pacjentów podczas wykonywania krótkich operacji. Ultrakrótkodziałające barbiturany to tiopental i metoheksital i działają około 30 minut. Krótkodziałające barbiturany to heksobarbital, sekobarbital, tiamylal, cyklobarbital i pentobarbital i działają około 2 godzin. Krótkodziałające barbiturany oprócz tego bardzo rzadko wykorzystywane są też do krótkotrwałego leczenia bezsenności i padaczki.
Historia: Kwas barbiturowy został po raz pierwszy zsyntetyzowany 27 listopada 1864 roku przez niemieckiego chemika Adolfa von Baeyera. Dokonał tego poprzez kondensację mocznika z malonianem dietylu. Jednakże nie odkryto żadnej substancji o właściwościach leczniczych będącą pochodną kwasu barbiturowego aż do 1902 roku, kiedy dwaj niemieccy naukowcy pracujący w koncerncie farmaceutycznym Bayer - Emil Fischer i Joseph von Mering zsyntetyzowali z kwasu barbiturowego jego pochodną - barbital i odkryli, że barbital jest bardzo skuteczny w usypianiu psów. Barbital był następnie sprzedawany przez firmę Bayer pod nazwą handlową Veronal od 1904 roku. W 1912 roku Bayer wprowadził na rynek kolejną pochodną kwasu barbiturowego – fenobarbital, pod nazwą handlową Luminal, jako środek uspokajająco-nasenny. W kolejnych wielu dziesięcioleciach różne koncerny farmaceutyczne syntetyzowały coraz to kolejne różne nowe pochodne kwasu barbiturowego (barbiturany) i wprowadzały je na rynek farmaceutyczny pod różnymi nazwami handlowymi i były one bardzo popularne i powszechnie stosowane w lecznictwie przez wiele następnych dekad. . Podczas II wojny światowej personel wojskowy USA w regionie Pacyfiku otrzymywał „piłki Goofball”, aby poprawić jego tolerancję na upał i wilgoć panujące w codziennych warunkach pracy. Piłki Goofball zmniejszały obciążenie układu oddechowego, a także pomagały utrzymać ciśnienie krwi. Wielu żołnierzy powracało z uzależnieniami, które wymagały kilkumiesięcznej rehabilitacji przed zwolnieniem ze służby. Doprowadziło to do narastających problemów z uzależnieniem, często pogłębianych przez obojętnych lekarzy przepisujących wysokie dawki leku nieświadomym pacjentom w latach 50. i 60. XX wieku. Dopiero w latach 50. XX wieku dostrzeżono zaburzenia zachowania związane z barbituranami i potencjał uzależniający barbituranów. Od lat 70. XX wieku większość barbituranów została zastąpiona w lecznictwie benzodiazepinami. Sam kwas barbiturowy nie ma bezpośredniego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, a chemicy wyizolowali z niego ponad 2500 związków, czyli jego pochodnych o właściwościach farmakologicznie czynnych. Szeroka klasa barbituranów jest dalej podzielona i klasyfikowana według szybkości działania i czasu trwania. Barbiturany o ultrakrótkim czasie działania są powszechnie stosowane w znieczuleniu, ponieważ ich wyjątkowo krótki czas działania pozwala na większą kontrolę. Te właściwości pozwalają lekarzom na szybkie wprowadzenie pacjenta w stan uśpienia w nagłych przypadkach chirurgicznych. Lekarze mogą również równie szybko wybudzić pacjenta ze znieczulenia, jeśli wystąpią powikłania podczas operacji. Dwie środkowe klasy barbituranów są często łączone pod nazwą „krótko/średnio działające”. Barbiturany te są również stosowane w celach znieczulających, a czasami przepisywane na lęk lub bezsenność. Nie jest to jednak powszechna praktyka ze względu na zagrożenia związane z długotrwałym stosowaniem barbituranów, ale nadal istniejąca. Zostały one w tych zastosowaniach prawie całkowicie zastąpione przez benzodiazepiny i leki nasenne, takie jak zolpidem, zaleplon i eszopiklon. Ostatnia klasa barbituranów to barbiturany długo działające (najbardziej znanym z nich jest fenobarbital, którego okres półtrwania wynosi około 92 godzin). Ta klasa barbituranów jest stosowana prawie wyłącznie jako leki przeciwdrgawkowe, choć w rzadkich przypadkach przepisuje się je w celu uspokojenia w ciągu dnia. Barbiturany z tej klasy nie są stosowane w leczeniu bezsenności, ponieważ ze względu na ich wyjątkowo długi okres półtrwania pacjenci budziliby się z resztkowym efektem „kaca” i czuliby się oszołomieni. Barbiturany można w większości przypadków stosować w postaci wolnego kwasu lub jako sole sodu, wapnia, potasu, magnezu, litu itp. Opracowano też sole kwasu barbiturowego na bazie kodeiny i dioniny.
Status prawny: Pod koniec lat 50. i 60. XX wieku rosnąca liczba opublikowanych doniesień o przedawkowaniu barbituranów i problemach z uzależnieniem skłoniła lekarzy do ograniczenia liczby przepisywanych leków, zwłaszcza w przypadku fałszywych próśb. Doprowadziło to ostatecznie do uznania barbituranów za leki kontrolowane. W 1971 roku w Wiedniu podpisano Konwencję ONZ (Organizacji Narodów Zjednoczonych) o substancjach psychotropowych. Zaprojektowana w celu regulacji amfetamin, barbituranów i innych substancji syntetycznych, 34. wersja traktatu, obowiązująca od 25 stycznia 2014 roku, reguluje sekobarbital jako substancję kontrolowaną w Wykazie II, amobarbital, butalbital, cyklobarbital i pentobarbital jako substancję kontrolowaną w Wykazie III, a allobarbital, barbital, butobarbital, mefobarbital, fenobarbital, butabarbital i winylobital jako substancję kontrolowaną w Wykazie IV na „Zielonej Liście”. Lek złożony Fioricet, składający się z butalbitalu, kofeiny i paracetamolu (acetaminofenu), jest jednak wyraźnie wyłączony ze statusu substancji kontrolowanej, podczas gdy jego odpowiednik Fiorinal, który zawiera aspirynę zamiast paracetamolu i może zawierać fosforan kodeiny, pozostaje substancją kontrolowaną w Wykazie III.
![[Obrazek: Barbituric-acid-structural-svg.png]](https://i.ibb.co/0R6zBSLv/Barbituric-acid-structural-svg.png)
Struktura kwasu barbiturowego - struktura nadrzędna wszystkich pochodnych kwasu barbiturowego (inaczej barbituranów lub barbituratów).
Wszystkie barbiturany są pochodnymi kwasu barbiturowego i są substancjami z niego izolowanymi. To właśnie od niego pochodzą, chociaż sam kwas barbiturowy jest nieaktywny farmakologicznie. Kwas barbiturowy jest nieaktywny farmakologicznie, ale jego pochodne już tak i w ten właśnie o to sposób powstają barbiturany.
Źródła:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Barbiturany
https://en.wikipedia.org/wiki/Barbiturate
Jeszcze jedno źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kwas_barbiturowy
Medycyna: Barbiturany, takie jak fenobarbital, były od dawna stosowane w medycynie jako leki przeciwlękowe i nasenne. Barbiturany o pośrednim czasie działania skracają czas zasypiania, wydłużają całkowity czas snu i skracają fazę REM. Obecnie zostały one w dużej mierze zastąpione w tym celu benzodiazepinami, ponieważ te ostatnie są mniej toksyczne w przypadku przedawkowania. Jednak barbiturany są nadal stosowane w medycynie jako leki przeciwdrgawkowe (np. fenobarbital i prymidon) oraz środki znieczulające ogólnie (np. tiopental sodowy). Z powodu wysokiego ryzyka uzależnienia fizycznego i psychicznego, tolerancji oraz toksyczności, obecnie są rzadko stosowane, głównie w anestezjologii (np. tiopental) oraz leczeniu padaczki (np. fenobarbital). Barbiturany zostały w dużej mierze zastąpione benzodiazepinami i niebenzodiazepinami („lekami Z”) w rutynowej praktyce medycznej, szczególnie w leczeniu zaburzeń lękowych i bezsenności, ze względu na znacznie niższe ryzyko przedawkowania i fakt braku istnienia antidotum na przedawkowanie barbituranów. Mimo to barbiturany są nadal stosowane w różnych celach: w znieczuleniu ogólnym, padaczce, leczeniu ostrych migren lub klasterowych bólów głowy, ostrych napięciowych bólów głowy i wielu innych celach. Obecnie ich użycie jest ograniczone do ścisłych wskazań, takich jak indukcja znieczulenia ogólnego, ciężkie przypadki bezsenności czy padaczka. Barbiturany można w większości przypadków stosować w postaci wolnego kwasu lub jako sole sodu, wapnia, potasu, magnezu, litu itp. Opracowano też sole kwasu barbiturowego na bazie kodeiny i dioniny.
Wskazania do stosowania barbituranów obejmują:
- Napady padaczkowe
- Zespół odstawienia u noworodków
- Bezsenność
- Lęk
- Wywoływanie znieczulenia
Stosowanie barbituranów jest przeciwwskazane w następujących schorzeniach:
- porfiria pstra (z powodu indukcji enzymów niezbędnych do syntezy porfirii przez barbiturany)
- astma (z powodu depresji oddechowej wywołanej przez barbiturany)
Interakcje:
Inne substancje wchodzące w interakcje z barbituranami to, np.:
- Alkohol
- Opioidy
- Benzodiazepiny
- Leki przeciwzakrzepowe
- Leki przeciwhistaminowe
- Atazanawir
- Środki antykoncepcyjne
- Boceprewir
Ostrożność:
Należy zachować ostrożność u osób stosujących:
- Leki takie jak opioidy lub benzodiazepiny
- Alkohol
Należy również zachować ostrożność u pacjentów z:
- Astmą
- Problemami z nerkami lub wątrobą
- Chorobą serca
- Zaburzeniami związanymi z używaniem substancji psychoaktywnych
- Depresją
- Myślami samobójczymi w wywiadzie
Chemia: W 1988 roku opublikowano wyniki badań syntezy i wiązania sztucznego receptora wiążącego barbiturany za pomocą sześciu komplementarnych wiązań wodorowych. Od czasu tego pierwszego artykułu zaprojektowano różne rodzaje receptorów, a także różne barbiturany i cyjanurany, nie ze względu na ich skuteczność jako leków, ale do zastosowań w chemii supramolekularnej, w koncepcji materiałów i urządzeń molekularnych. Preferowaną nazwą IUPAC związku podstawowego, kwasu barbiturowego, jest 1,3-diazynan-2,4,6-trion. Różne barbiturany mają różne podstawniki w strukturze podstawowej, głównie w pozycji 5 pierścienia. Barbital sodu i barbital były również stosowane jako bufory pH w badaniach biologicznych, np. w immunoelektroforezie lub w roztworach utrwalających.
Użycie rekreacyjne: Użytkownicy rekreacyjni zgłaszają, że barbiturany dają im uczucie odprężenia, zadowolenia i euforii . Przy wielokrotnym stosowaniu może również rozwinąć się uzależnienie fizyczne i psychiczne. Wielokrotne przyjmowanie barbituranów prowadzi do tolerancji (konieczność zwiększania dawki) i silnego uzależnienia. Często dochodzi do zażywania wielu substancji psychoaktywnych, a barbiturany są przyjmowane z innymi dostępnymi substancjami, co jest bardzo niebezpieczne i ryzykowne lub zastępowane innymi, najczęściej alkoholem. Przedawkowanie barbituranów jest bardzo niebezpieczne, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem, może prowadzić do śpiączki, depresji oddechowej i śmierci. Osoby zażywające substancje psychoaktywne preferują barbiturany krótko i średnio działające. Najczęściej stosowane to amobarbital (Amytal), pentobarbital (Nembutal) i sekobarbital (Seconal). Często stosowana jest również kombinacja amobarbitalu i sekobarbitalu (zwana Tuinal). Barbiturany krótko i średnio działające są zazwyczaj przepisywane jako środki uspokajające i nasenne. Tabletki te zaczynają działać po piętnastu do czterdziestu minutach od połknięcia, a ich działanie utrzymuje się od pięciu do sześciu godzin. Slangowe określenia barbituranów to m.in.: barb, barbi, barbie, bluebirds, dolls, wallbangers, yellows, downers, goofballs, sleepers, 'reds & blues' oraz tooties. Barbiturany w przeciwieństwie do benzodiazepin są euforyczne, o wiele bardziej euforyczne, mocno euforyczne i wywołują dużą euforię. Benzodiazepiny w przeciwieństwie do barbituranów nie są euforyczne i nie wywołują euforii. Najdłużej działające barbiturany mają okres półtrwania wynoszący jeden dzień lub dłużej, co prowadzi do bioakumulacji leku w organizmie. Terapeutyczne i rekreacyjne działanie długo działających barbituranów ustępuje znacznie szybciej, niż lek może zostać wyeliminowany, co pozwala na osiągnięcie toksycznego stężenia we krwi po wielokrotnym podaniu (nawet w dawce terapeutycznej lub przepisanej), pomimo że użytkownik odczuwa niewielkie lub żadne skutki działania osoczowego stężenia leku. Osoby spożywające alkohol lub inne środki uspokajające po ustąpieniu działania leku, ale przed jego usunięciem z organizmu, mogą doświadczyć znacznie nasilenia działania innych środków uspokajających, co może prowadzić do omdlenia, a nawet zgonu.
Skutki przyjęcia barbituranów:
- małe dawki:
- stany relaksacji
- euforia
- marzenia senne
- uspokojenie
- lekka niezręczność ruchowa
- pobudzenie przechodzące w senność
- przyćmienie świadomości
- pogorszenie zdolności dokonywania oceny
- lekkie, ale nieznaczne zwiększenie odczuwalnej już w mniejszych dawkach euforii
- utrata koordynacji ruchów, zawroty głowy, niewyraźna mowa
- problemy z pamięcią
- ogólne
Duże dawki barbituranów mogą być bardzo niebezpieczne i ryzykowne, mogą prowadzić do przedawkowania i jest to bardzo cienka linia i granica między dużą dawką, a przedawkowaniem, podobnie jak w przypadku opioidów, a przedawkowanie barbituranów (tak samo jak opioidów) może prowadzić nawet do zatrzymania oddechu (depresji oddechowej), śpiączki i śmierci. Niektóre objawy przedawkowania obejmują zazwyczaj ospałość, brak koordynacji, trudności w myśleniu, powolną mowę, błędną ocenę sytuacji, senność, płytki oddech, chwiejność, a w ciężkich przypadkach śpiączkę lub śmierć. Dawka śmiertelna barbituranów różni się znacznie w zależności od tolerancji i osoby. Dawka śmiertelna jest bardzo zmienna u różnych członków klasy, przy czym supermocne barbiturany, takie jak pentobarbital, są potencjalnie śmiertelne w znacznie niższych dawkach niż barbiturany o niskiej mocy, takie jak butalbital.
Zewnętrze oznaki użycia barbituranów przez kogoś:
- maskowata twarz
- spowolnienie ruchów
- zaburzona koordynacja ruchowa
- niewyraźna mowa
- początkowo zwężone, a następnie rozszerzone źrenice
- oczopląs
Mechanizm działania: Barbiturany działają jako pozytywne allosteryczne modulatory receptorów GABA-A, a w wyższych dawkach także jako agoniści receptorów GABA-A. GABA jest głównym neuroprzekaźnikiem hamującym w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Barbiturany łączą się z podjednostką α receptorów GABA-ergicznych, ułatwiając łączenie się endogennego GABA z tymi receptorami. Jest to miejsce wiązania odrębne od samego GABA, a także odrębne od miejsca wiązania benzodiazepin. Podobnie jak benzodiazepiny, barbiturany potęgują działanie GABA na receptor GABA-A. Efektem tego działania jest otwarcie kanałów chlorkowych w błonie neuronów, co powoduje hiperpolaryzację, a w efekcie zmniejszenie ich pobudliwości na bodźce. Barbiturany otwierają kanały chlorkowe. Barbiturany otwierają kanały chlorkowe nie tylko pośrednio, ale także również bezpośrednio. Benzodiazepiny w przeciwieństwie do barbituranów nie otwierają kanałów chlorkowych. Barbiturany wpływają poza tym na przewodnictwo sodowe i wapniowe. Tłumią neurony tworu siatkowego i kory mózgowej. Nasilają wydzielanie hormonu antydiuretycznego, hamują wchłanianie sodu i glukozy w kanalikach nerkowych. Wpływają depresyjnie na układ naczynioruchowy i oddechowy. Nie mają działania przeciwbólowego ale nasilają działanie leków o takich właściwościach. Niektóre z barbituranów wykazują silne działanie przeciwdrgawkowe. Benzodiazepiny w przeciwieństwie do barbituranów tego nie robią, więc z tego powodu ich działanie bardzo mocno różni się od barbituranów. Barbiturany działają bardzo nieselektywnie i o wiele mniej selektywnie niż benzodiazepiny i globalnie tłumią OUN, czyli działają na niego depresyjnie. W przeciwieństwie do barbituranów benzodiazepiny działają depresyjnie tylko na GABA, a nie na cały OUN i nie tłumią całego OUN, a tylko GABA. Barbiturany są bardzo nieselektywne i walą po wszystkim co tylko może stłumić OUN. Barbiturany bezpośrednio aktywują GABA-A, a nie je tylko modulują jak benzodiazepiny. Oprócz tego działania GABAergicznego, barbiturany blokują również receptory AMPA i kainianowe, podtypy jonotropowego receptora glutaminianu. Glutaminian jest głównym neuroprzekaźnikiem pobudzającym w ośrodkowym układzie nerwowym. Potencjał barbituranów do hamowania receptorów GABA-A i hamowanie pobudzających receptorów glutaminowych AMPA wyjaśniają lepsze działanie depresyjne tych leków na ośrodkowy układ nerwowy w porównaniu z alternatywnymi środkami potencjalizującymi działanie GABA, takimi jak benzodiazepiny i kwinazolinony (metakwalon i jego pochodne). W wyższych stężeniach hamują one zależne od Ca2+ uwalnianie neuroprzekaźników, takich jak glutaminian, poprzez wpływ na zależne od napięcia kanały wapniowe typu P/Q. Barbiturany na siłę bezpośrednio hamują działanie ośrodkowego układu nerwowego przez zwiększenie GABA przez bezpośrednie otworzenie na siłę kanałów chlorkowych i jednoczesną blokadę receptorów glutaminiowych AMPA, a nie po prostu zwiększają i maksymalizują działanie GABA jak benzodiazepiny (agoniści receptorów gaba-a i receptorów benzodiazepinowych, w których łączą się z receptorami gaba-a, co zwiększa i maksymalizuje ich działanie), co przyczynia się w przypadku benzodiazepin do łagodniejszego, ale jednak hamowania działania ośrodkowego układu nerwowego, ale mniej inwazyjnie i nie tak na chama, jak barbiturany. Barbiturany wywołują swoje działanie farmakologiczne poprzez wydłużenie czasu otwarcia kanału jonów chlorkowych w receptorze GABA-A (farmakodynamika: zwiększa to skuteczność działania GABA), podczas gdy benzodiazepiny zwiększają częstotliwość otwierania kanału jonów chlorkowych w receptorze GABA-A (farmakodynamika: zwiększa to potencjał działania GABA). Bezpośrednie bramkowanie lub otwieranie kanału jonów chlorkowych przez barbiturany jest przyczyną zwiększonej toksyczności barbituranów w porównaniu z benzodiazepinami w przypadku przedawkowania. Co więcej, barbiturany są stosunkowo nieselektywnymi związkami, które wiążą się z całą nadrodziną kanałów jonowych bramkowanych ligandami, z których kanał receptora GABA-A jest tylko jednym z kilku przedstawicieli. Ta nadrodzina kanałów jonowych z pętlą Cys obejmuje neuronalny kanał receptora nACh, kanał receptora 5-HT3 i kanał receptora glicynowego. Jednakże, podczas gdy prądy receptora GABA-A są zwiększane przez barbiturany (i inne środki znieczulające ogólnie), kanały jonowe bramkowane ligandami, które są głównie przepuszczalne dla jonów kationowych, są blokowane przez te związki. Na przykład neuronalne kanały nAChR są blokowane przez klinicznie istotne stężenia środków znieczulających, zarówno tiopentalu, jak i pentobarbitalu. Takie odkrycia wskazują na udział (nie-GABA-ergicznych) kanałów jonowych bramkowanych ligandami, np. neuronalnego kanału nAChR, w mediacji niektórych (ubocznych) skutków działania barbituranów. To mechanizm odpowiedzialny za (łagodne do umiarkowanego) działanie znieczulające barbituranów w dużych dawkach, gdy są stosowane w stężeniach znieczulających.
Zespół abstynencyjny, tolerancja i uzależnienie: Barbiturany bardzo silnie i bardzo szybko uzależniają psychicznie i fizycznie, mają potencjał uzależniający zbliżony do opioidów, a właściwie to jeszcze większy od nich - istne piekło pod tym względem. Barbiturany powodują bardzo silną zależność fizyczną i psychiczną. Wymagają zwiększania dawek w celu uzyskania tego samego efektu co wcześniej. Przy regularnym stosowaniu rozwija się tolerancja na działanie barbituranów. Badania pokazują, że tolerancja może rozwinąć się już po jednorazowym zażyciu barbituranu. Odstawienie barbituranów powoduje bezsenność połączoną z niepokojem czy majaczeniem, czasami występują urojenia i halucynacje. Temperatura ciała wzrasta, pojawiają się drżenia mięśniowe, które mogą przerodzić się w napady drgawkowe, a nawet w ataki padaczkowe. Zbyt nagłe odstawienie barbituranów może być nawet śmiertelne podobnie jak w przypadku alkoholu etylowego, czy benzodiazepin, czyli depresantów mocno działających na receptory GABA, szczególnie GABA-A. Zespół abstynencyjny jest jeszcze silniejszy i groźniejszy niż zespół abstynencyjny od benzodiazepin i alkoholu. Oprócz tego przy ciężkim uzależnieniu i przewlekłym nadużywaniu barbituranów może dojść z czasem w organizmie do objawów przewlekłych takich jak zaburzenia neurologiczne, zaburzenia hormonalne i zespoły otępienne. Mechanizm bezpośredniego, a nie tylko pośredniego agonizmu GABA (jak benzo i alko) sprawia, że odstawienie barbituranów jest jeszcze cięższe niż odstawienie alkoholu lub benzodiazepin. Zespół abstynencyjny barbituranów jest uważany za jeden z najniebezpieczniejszych zespołów abstynencyjnych spośród wszystkich znanych grup substancji uzależniających. Podobnie jak w przypadku benzodiazepin, barbiturany o dłuższym działaniu powodują mniej nasilony zespół odstawienny niż barbiturany krótko i ultrakrótko działające. Objawy odstawienne zależą od dawki, przy czym osoby stosujące większe dawki są bardziej dotknięte niż osoby uzależnione od mniejszych dawek. Barbiturany mają silne właściwości uzależniające. Przy dłuższym stosowaniu dochodzi do uzależnienia zarówno psychicznego, jak i fizycznego. Szybki wzrost tolerancji powoduje częste zwiększanie dawki. Pełne uzależnienie pojawia się jednak dopiero po kilkumiesięcznym stosowaniu dużych dawek. Leczenie farmakologiczne odstawienia barbituranów to długotrwały proces, często polegający na zmianie leku na długo działającą benzodiazepinę (np. Valium), a następnie stopniowym odstawianiu benzodiazepin. Głód psychiczny barbituranów może w niektórych przypadkach utrzymywać się miesiącami, a nawet latami, dlatego specjaliści od uzależnień gorąco zachęcają do udziału w poradnictwie/grupach wsparcia. Pacjenci nigdy nie powinni podejmować próby odstawienia barbituranów bez konsultacji z lekarzem ze względu na wysoką śmiertelność i stosunkowo nagły początek objawów odstawiennych. Próba nagłego odstawienia może skutkować uszkodzeniami neurologicznymi z powodu ekscytotoksyczności, poważnymi obrażeniami fizycznymi podczas drgawek, a nawet śmiercią w wyniku zaburzeń rytmu serca podczas napadów padaczkowych typu grande mal, podobnie jak śmierć w wyniku majaczenia alkoholowego.
Klasyfikacja barbituranów:
Barbiturany klasyfikuje się na podstawie czasu działania.
Przykłady każdej klasy obejmują:
- barbiturany o krótkim i ultrakrótkim czasie działania – do tej grupy należą pochodne kwasu tiobarbiturowego (np. tiopental i tioamylal) oraz pochodne kwasu hydroksy-N-metylobarbiturowego (np. heksobarbital). Bardzo dobrze rozpuszczają się w tłuszczach i szybko gromadzą się w OUN. Ich krótkie działanie wynika z szybkiej dystrybucji leku do mięśni i obwodowej tkanki tłuszczowej. Działają od 30 minut do 2 godzin. Ultrakrótkodziałające i krótkodziałające barbiturany wykorzystywane są w medycynie do krótkotrwałego znieczulenia ogólnego pacjentów podczas wykonywania krótkich operacji. Ultrakrótkodziałające barbiturany to tiopental i metoheksital i działają około 30 minut. Krótkodziałające barbiturany to heksobarbital, sekobarbital, tiamylal, cyklobarbital i pentobarbital i działają około 2 godzin. Krótkodziałające barbiturany oprócz tego bardzo rzadko wykorzystywane są też do krótkotrwałego leczenia bezsenności i padaczki.
- heksobarbital
- metoheksital
- tiamylal
- tiopental
- sekobarbital
- cyklobarbital
- pentobarbital
- allobarbital
- amylobarbital
- butobarbital
- amobarbital
- butabarbital (sekbutabarbital)
- barbital
- benzobarbital
- fenobarbital
- metylofenobarbital
- metabarbital
Historia: Kwas barbiturowy został po raz pierwszy zsyntetyzowany 27 listopada 1864 roku przez niemieckiego chemika Adolfa von Baeyera. Dokonał tego poprzez kondensację mocznika z malonianem dietylu. Jednakże nie odkryto żadnej substancji o właściwościach leczniczych będącą pochodną kwasu barbiturowego aż do 1902 roku, kiedy dwaj niemieccy naukowcy pracujący w koncerncie farmaceutycznym Bayer - Emil Fischer i Joseph von Mering zsyntetyzowali z kwasu barbiturowego jego pochodną - barbital i odkryli, że barbital jest bardzo skuteczny w usypianiu psów. Barbital był następnie sprzedawany przez firmę Bayer pod nazwą handlową Veronal od 1904 roku. W 1912 roku Bayer wprowadził na rynek kolejną pochodną kwasu barbiturowego – fenobarbital, pod nazwą handlową Luminal, jako środek uspokajająco-nasenny. W kolejnych wielu dziesięcioleciach różne koncerny farmaceutyczne syntetyzowały coraz to kolejne różne nowe pochodne kwasu barbiturowego (barbiturany) i wprowadzały je na rynek farmaceutyczny pod różnymi nazwami handlowymi i były one bardzo popularne i powszechnie stosowane w lecznictwie przez wiele następnych dekad. . Podczas II wojny światowej personel wojskowy USA w regionie Pacyfiku otrzymywał „piłki Goofball”, aby poprawić jego tolerancję na upał i wilgoć panujące w codziennych warunkach pracy. Piłki Goofball zmniejszały obciążenie układu oddechowego, a także pomagały utrzymać ciśnienie krwi. Wielu żołnierzy powracało z uzależnieniami, które wymagały kilkumiesięcznej rehabilitacji przed zwolnieniem ze służby. Doprowadziło to do narastających problemów z uzależnieniem, często pogłębianych przez obojętnych lekarzy przepisujących wysokie dawki leku nieświadomym pacjentom w latach 50. i 60. XX wieku. Dopiero w latach 50. XX wieku dostrzeżono zaburzenia zachowania związane z barbituranami i potencjał uzależniający barbituranów. Od lat 70. XX wieku większość barbituranów została zastąpiona w lecznictwie benzodiazepinami. Sam kwas barbiturowy nie ma bezpośredniego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, a chemicy wyizolowali z niego ponad 2500 związków, czyli jego pochodnych o właściwościach farmakologicznie czynnych. Szeroka klasa barbituranów jest dalej podzielona i klasyfikowana według szybkości działania i czasu trwania. Barbiturany o ultrakrótkim czasie działania są powszechnie stosowane w znieczuleniu, ponieważ ich wyjątkowo krótki czas działania pozwala na większą kontrolę. Te właściwości pozwalają lekarzom na szybkie wprowadzenie pacjenta w stan uśpienia w nagłych przypadkach chirurgicznych. Lekarze mogą również równie szybko wybudzić pacjenta ze znieczulenia, jeśli wystąpią powikłania podczas operacji. Dwie środkowe klasy barbituranów są często łączone pod nazwą „krótko/średnio działające”. Barbiturany te są również stosowane w celach znieczulających, a czasami przepisywane na lęk lub bezsenność. Nie jest to jednak powszechna praktyka ze względu na zagrożenia związane z długotrwałym stosowaniem barbituranów, ale nadal istniejąca. Zostały one w tych zastosowaniach prawie całkowicie zastąpione przez benzodiazepiny i leki nasenne, takie jak zolpidem, zaleplon i eszopiklon. Ostatnia klasa barbituranów to barbiturany długo działające (najbardziej znanym z nich jest fenobarbital, którego okres półtrwania wynosi około 92 godzin). Ta klasa barbituranów jest stosowana prawie wyłącznie jako leki przeciwdrgawkowe, choć w rzadkich przypadkach przepisuje się je w celu uspokojenia w ciągu dnia. Barbiturany z tej klasy nie są stosowane w leczeniu bezsenności, ponieważ ze względu na ich wyjątkowo długi okres półtrwania pacjenci budziliby się z resztkowym efektem „kaca” i czuliby się oszołomieni. Barbiturany można w większości przypadków stosować w postaci wolnego kwasu lub jako sole sodu, wapnia, potasu, magnezu, litu itp. Opracowano też sole kwasu barbiturowego na bazie kodeiny i dioniny.
Status prawny: Pod koniec lat 50. i 60. XX wieku rosnąca liczba opublikowanych doniesień o przedawkowaniu barbituranów i problemach z uzależnieniem skłoniła lekarzy do ograniczenia liczby przepisywanych leków, zwłaszcza w przypadku fałszywych próśb. Doprowadziło to ostatecznie do uznania barbituranów za leki kontrolowane. W 1971 roku w Wiedniu podpisano Konwencję ONZ (Organizacji Narodów Zjednoczonych) o substancjach psychotropowych. Zaprojektowana w celu regulacji amfetamin, barbituranów i innych substancji syntetycznych, 34. wersja traktatu, obowiązująca od 25 stycznia 2014 roku, reguluje sekobarbital jako substancję kontrolowaną w Wykazie II, amobarbital, butalbital, cyklobarbital i pentobarbital jako substancję kontrolowaną w Wykazie III, a allobarbital, barbital, butobarbital, mefobarbital, fenobarbital, butabarbital i winylobital jako substancję kontrolowaną w Wykazie IV na „Zielonej Liście”. Lek złożony Fioricet, składający się z butalbitalu, kofeiny i paracetamolu (acetaminofenu), jest jednak wyraźnie wyłączony ze statusu substancji kontrolowanej, podczas gdy jego odpowiednik Fiorinal, który zawiera aspirynę zamiast paracetamolu i może zawierać fosforan kodeiny, pozostaje substancją kontrolowaną w Wykazie III.
Struktura kwasu barbiturowego - struktura nadrzędna wszystkich pochodnych kwasu barbiturowego (inaczej barbituranów lub barbituratów).
Wszystkie barbiturany są pochodnymi kwasu barbiturowego i są substancjami z niego izolowanymi. To właśnie od niego pochodzą, chociaż sam kwas barbiturowy jest nieaktywny farmakologicznie. Kwas barbiturowy jest nieaktywny farmakologicznie, ale jego pochodne już tak i w ten właśnie o to sposób powstają barbiturany.
Źródła:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Barbiturany
https://en.wikipedia.org/wiki/Barbiturate
Jeszcze jedno źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kwas_barbiturowy
11.02.2026, 00:32
Musze kiedyś popróbować barbituranów ale boję się, że spodobają mi się bardziej niż benzo-co by doszło do walenia różnych substancji + benzo i do tego barbiturany. Mógłbym nie pociągnąć fazki do końca 
11.02.2026, 00:41
@"Fidel"
Barbiturany są dużo lepsze niż benzodiazepiny i to jest taka euforia, że sobie nie wyobrażasz nawet, ale jeszcze bardziej niebezpieczne są od benzo.
Barbiturany są dużo lepsze niż benzodiazepiny i to jest taka euforia, że sobie nie wyobrażasz nawet, ale jeszcze bardziej niebezpieczne są od benzo.